Ernst Jünger - Καταιγίδα από Ατσάλι (Βιβλιοκρισία)
Καθώς κλείνει το έτος, επέλεξα να το αποχαιρετίσω διαβάζοντας αυτό το πολύ σημαντικό έργο του Jünger, ενός εθελοντή στρατιώτη και μετέπειτα αξιωματικού του Γερμανικού Στράτου στο Δυτικό Μέτωπο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Το βιβλίο αυτό είναι σημαντικό, κυρίως επειδή δεν αποτελεί μυθοπλασία, αλλά καταγραφή των ημερών και των μαχών του Πολέμου, καθώς και της ζωής των στρατιωτών.
Αυτό όμως που το ανεβάζει πολλά επίπεδα πάνω από τις υπόλοιπες μαρτυρίες, είναι το λογοτεχνικό ταλέντο, η ευρεία παιδεία και το ατσάλινο πνεύμα του Jünger. Άλλωστε, η αναγνώρισή του ακόμα και στη μεταπολεμική Γερμανία ως κορυφαίου συγγραφέα μόνο τυχαία δεν είναι.
Οι σκηνές που περιγράφει είναι πολύ σκληρές, όπως σκληρή ήταν η διαβίωση στα χαρακώματα του Α'ΠΠ. Οι μάχες του Πεζικού στην πρώτη γραμμή, ήταν πολύνεκρες. Δεν διανοούμαι να μετρήσω πόσες φορές αναφέρονται στο κείμενο οι λέξεις «οβίδες του πυροβολικού», «τραυματίες» και «πτώματα»... Δεν κρύβει, ούτε ωραΐζει το προσωπό του Πολέμου.
Παρ' όλα αυτά μέσα απ' τις γραμμές βλέπει κανείς το πως μια καλλιεργημενή φύση —με σιδηρά πρωσσική πειθαρχία— καταφέρνει να ανταπεξέλθει, να αντέξει, να επιβιώσει από αυτή την σκοτεινιά.
Η ελληνική μετάφραση είναι πολύ καλή με βοηθητικές υποσημείωσεις, πράγμα που προξενεί ευχάριστη εντύπωση.
Κλείνω μ' ένα απόσπασμα:
«Οἱ ἀπώλειές μας σε νεαρούς ἀξιωματικούς ἦταν καὶ πάλι τρομερά βαριές ἐκεῖνες τίς μέρες. Ἀργότερα, κάθε φορά που ἄκουγα προκαταλήψεις καί ἀπαξίωση ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ πλήθους, σκεφτόμουν τούς ἄνδρες ἐκείνους πού τὰ εἶδαν ὅλα μέχρι το πικρό τέλος, μέ τόσες λίγες παρελάσεις καί πομπές καί μέ τόσο ὑπέροχο ζῆλο. Ἀλλά — τί εἶναι ἄραγε τὸ πλῆθος; Το μόνο πού μπορεῖ νὰ διακρίνει σέ ὅλα εἶναι μονάχα τήν ἀντανάκλαση τῶν δικῶν του τρόπων καί συνηθειῶν καί τίποτε περισσότερο. Για μένα εἶναι ἐντελῶς ξεκάθαρο ὅτι ἐκεῖνοι οἱ ἄνδρες ἦταν οἱ καλύτεροί μας.»
