ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ '21

Ἄκρα τοῦ τάφου σιωπὴ στὸν κάμπο βασιλεύει· Λαλεῖ πουλί, παίρνει σπειρί, κ᾿ ἡ μάνα τὸ ζηλεύει. Τὰ μάτια ἡ πείνα ἐμαύρισε· στὰ μάτια ἡ μάνα μνέει· Στέκει ὁ Σουλιώτης ὁ καλὸς παράμερα, καὶ κλαίει: «Ἔρμο τουφέκι σκοτεινό, τί σ᾿ ἔχω ῾γὼ στὸ χέρι; Ὁποῦ σὺ μοὔγινες βαρὺ κι ὁ Ἀγαρηνὸς τὸ ξέρει.»  Ὁ Ἀπρίλης μὲ τὸν Ἔρωτα χορεύουν καὶ γελοῦνε, κι ὅσ᾿ ἄνθια βγαίνουν καὶ καρποὶ τόσ᾿ ἄρματα σὲ κλειοῦνε. Λευκὸ βουνάκι πρόβατα κινούμενο βελάζει Καὶ μὲς τὴ θάλασσα βαθειὰ ξαναπετειέται πάλι, Κι᾿ ὁλόλευκο ἐσύσμιξε μὲ τ᾿ οὐρανοῦ τὰ κάλλη. Καὶ μὲς τῆς λίμνης τὰ νερά, ὅπ᾿ ἔφθασε μ᾿ ἀσπούδα Ἔπαιξε μὲ τὸν ἴσκιο τῆς γαλάζια πεταλούδα, Ποὺ εὐωδίασε τὸν ὕπνο της μέσα στὸν ἄγριο κρίνο· Τὸ σκουληκάκι βρίσκεται σ᾿ ὥρα γλυκειὰ κ᾿ ἐκεῖνο. Μάγεμα ἡ φύσις κι᾿ ὄνειρο στὴν ὀμορφιὰ καὶ χάρη, Ἡ μαύρη πέτρα ὁλόχρυση καὶ τὸ ξερὸ χορτάρι· Μὲ χίλιες βρύσες χύνεται, μὲ χίλιες γλῶσσες κρένει: Ὅποιος πεθάνῃ σήμερα χίλιες φορὲς πεθαίνει.

Σε κλαίει λαός πάντα χλωρό Να σειέται το χορτάρι Στον τόπο που σε πλάγιασε Το βόλι, ω παλληκάρι Πανάλαφρος ο ύπνος σου Τ’ Απρίλη τα πουλιά Σαν του σπιτιού σου να τ’ ακούς Λογάκια και φιλιά Και να σου φτάνουν του Χειμώνα οι καταρράχτες Σαν τουφεκιού αστραπόβροντα και σαν πολεμοκράχτες Πλατειά του ονείρου μας η γη Κι απόμακρη και γέρνεις Εκεί και σβεις γοργά ιερή στιγμή Σαν πιο πλατειά Την δείχνεις και τη φέρνεις Σαν πιο κοντά.

—Μπροστὰ ἡ ζωή, κι ὅποια ζωή· τὸ πίσω πάντα εἶν' ἀστένεια κ' εἶναι χαλασμός· ἥρωα, φοβᾶμαι νὰ σ' ἀκολουθήσω, ὁ λόγος σου εἶν' ἀξήγητος χρησμός.— —Ὁ λόγος μου ἡ ξεγύμνωτη εἶν' ἀλήθεια, κ' ἡ ἀλήθεια εἶναι σεισμὸς καὶ πειρασμός, σαλπίστε τὸν τὸ λόγο μου στὰ πλήθια. Πίσω καὶ πίσω, πάλε ἀπ' τὴν ἀρχή! Ροδοζαχαρωμένα παραμύθια, ἀθώα γιὰ σᾶς δὲν εἶναι πιὰ ἡ ψυχή. Χτύπα, ἀπαρνήσου, λάβωνε, βλαστήμα, σβύσε, ξανὰ ν' ἀναστηθῇς, φυλή!— —Τὸ Εἰκοσιένα; —Ἀστοχασιὰ καὶ κρίμα! Πηγή: Κ. Παλαμᾶ, Ἅπαντα, Τόμος Ε΄. Γ΄ ΕΚΔΟΣΗ, ΓΚΟΒΟΣΤΗΣ ΣΑΤΙΡΙΚΑ ΓΥΜΝΑΣΜΑΤΑ  Ἀναδημοσίευση ἀπό: Ἑλλήνων Φῶς

 του Κλασικού Έλληνος  Είναι αιώνια, η παράλογη αγάπη του μέσου Έλληνος για τα ξένα πρότυπα και τις ξένες συνήθειες. Είναι αυτή η ξενομανία είναι που ιστορικώς, μας ταλαιπωρεί και εξεφτελίζει. Πως μπορεί ένας μέσος Νεοέλλην να μην ταπεινώνεται και εξεφτελίζεται όταν έρχονται άθρωποι από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης για να επισκεφθούν τον Παρθενώνα, ενώ ο ίδιος δεν έχει πάει ποτέ; Πως μπορείς να μην ντρέπεσε όταν βλέπεις τον Κινέζο να ξέρει και να διαβάζει για τον Πελοποννησιακό Πόλεμο ενώ ο "Έλλην" Υπουργός "Παιδείας" καταργεί και αυτά τα λίγα που αναφέροταν στο βιβλίο της Ιστορίας;  Κατά τα άλλα κάτσε εσύ και ασχολείσου με την κάθε ηλιθιότητα που εντέχνως σου παρουσιάζουν. Διαβαζε μόνο για το τι κάνουν οι διάσημοι. Προσπάθεισε να μιάσεις. Κάνε και ό,τι κάνει η κάθε -περιορισμένης νοητικής ικανότητας- διάσημη. Α, και μην διαφωνήσεις με κάποια "προοδευτικότητα" που εκφράζουν οι "ανοιχτόμυαλοι", είσαι ηλίθιος. Μην τυχον και διαβάσεις ένα β...

17 Σεπτεμβρίου 1931: Πεθαίνει ὁ Ἀνῶτερος Ἀξιωματικός τοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ καί Ὕπατος Ἀρμοστής στήν Κωνσταντινούπολη Νικόλαος Βότσης Ἀνιψιός καί δισέγγονος τῆς οἰκογένειας Κουντουριῶτη, γεννήθηκε στήν Ὕδρα το/ 1877 καί στά χρόνια τᾶν Βαλκανικῶν Πολέμων πέτυχε τό ἀκατόρθωτο. Βύθισε μέσα στό λιμάνι τῆς Θεσσαλονίκης τήν τουρκική ναυαρχίδα «Φετίχ Μπουλέντ», ἐμψυχώνοντας τίς Ἑλληνικές δυνάμεις καί στέλνοντας τό σύνθημα ἀπελευθέρωσης τῆς Θεσσαλονίκης. Ἐξαιρετικό ἐνδιαφέρον παρουσιάζει τό ἰστορικό παρασκήνιο τῆς ἐνέργειάς του. Μέ δική του πρωτοβουλία ἀπευθύνθηκε στήν ἡγεσία τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ καί ζήτησε νά του ἐπιτραπεί νά εἰσπλεῦσει σέ ἔνα ἁπό τά τρία λιμάνια πού βρίσκονταν τουρκικά θωρηκτά, ὤστε ἁφενός νά πλήξει τήν ἀξιοπιστία τῶν Τουρκικῶν δυνάμεων καί ἀφετέρου νά ἐμψυχῶσει τίς Ἑλληνικές δυνάμεις ἐνόψει τῶν μεγάλων ἀναμετρήσεων. Στό σχετικό τηλεγράφημα ἔγραφε πώς «εἴς περίπτωσιν ἀποτυχίας τό ναυτικόν δέν θά ζημιωθεί πολύ. Εἴς περίπτωσιν ὄμως ἐπιτυχίας ἡ ἐπί τοῦ ηθικοῦ τῶν Τούρκων ἐπίδρ...

Νίκη· δοξασμένη θεά σεβάσμιος, σέ ἰκετεύω· στεφανωσέμε συνετά, νά μήν πλανευθῶ. Κί ἑσύ, Δοξά, περίφανη! Μητέρα τῆς Τιμῆς, ὀδγησέμε· περίτρανα, στόν δρόμο τῆς ζωῆς.

Βλογημένος ο άνθρωπος που μπορεί, τώρα το καλοκαίρι, να ξεμακρύνει για λίγο από την ταραχή της πολιτείας. Αν του αρέσει η θά­λασσα, ας πάει σε κανένα νησί, που δεν είναι ακόμα χαλασμένοι οι νησιώτες, ή σε κανένα ψαραδοχώρι. Να μην κουβαλήσει όμως μαζί του την πολιτεία, όπως κάνουνε πολλοί, που από τη μια θέλουνε να αφήσουνε την ταραχή πίσω τους, κι από την άλλη κουβαλάνε μαζί τους όλα τα περίπλοκα και κουραστικά καθέκαστα της πολιτείας. Πάρε μαζί σου όσο λιγώτερα πράγματα μπορείς. Γιατί, το πιο μεγάλο κέρδος που θα ‘χεις πηγαίνοντας σ’ ένα τέτοιο μέρος, θα ‘ναι η φχαρίστηση που νιώ­θει ο άνθρωπος σαν του λείψουνε πολλά πράγματα, που τα έχει στην πολιτεία τόσο εύκο­λα, και που εκεί πέρα θα του φαίνεται σαν κά­ποια μεγάλη απόλαυση και χαρά το πιο πα­ραμικρό πράγμα.  Δυστυχισμένοι οι άνθρωποι που δεν τους λείπει τίποτα, και δεν έχουνε την ελπίδα να λαχταρήσουνε κάποιο πράγμα, είτε φαγητό είναι, είτε ξεκούρασμα, είτε ομιλία, είτε ζεστασιά, είτε δροσιά. Και καλότυχοι αληθιν...