Ἀρετὲς

Από -
Νίκη· δοξασμένη θεά
σεβάσμιος, σέ ἰκετεύω·
στεφανωσέμε συνετά,
νά μήν πλανευθῶ.

Κί ἑσύ, Δοξά, περίφανη!
Μητέρα τῆς Τιμῆς,
ὀδγησέμε· περίτρανα,
στόν δρόμο τῆς ζωῆς.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΕΡΕΒΟΣ (ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ)

Από -
Εικόνα
Κατά τόν Ἠσίοδο, ὁ Ἔρεβος προῆλθε ἀπό τό Χᾶος καί τή Γαῖα (γιά τά ὀποία έχουμε γράψει σέ παλαιότερες δημοσιεύσεις) μέ τή μεσολάβηση τοῦ Ἔρωτος. Συμβολίζει τή σιωπή καί τό βᾶθος τῆς νύκτας. Μαζί μέ τήν ἀδελφή του, τή Νύχτα, ἡ ὀποία προῆλθε, ὀμοίως, μέ τή μεσολάβηση τοῦ Ἔρωτα, δημιούργησε τόν Αἰθέρα, τό Φῶς τοῦ Οὐρανού καί τήν Ἠμέρα. Ἀνήκει εἰς τήν δευτέραν γενεάν τῆς Δημιουργίας τοῦ Κόσμου. Συμφώνως μέ ἄλλες πηγές, ὁ Ἔρεβος προῆλθε ἀπό τόν Χρόνο καί τήν Ἀδράστεια - Ἀνάγκη. Ἡ λέξις ἔρεβος προέρχεται ἀπό τή ῥίζα *hregw-, ποῦ δήλωνε γενικά τό σκοτάδι, μέ τήν προσθήκη τῆς κατάληξης τῶν δευτερόκλιτων οὐσιαστικῶν -ος > *hregwos. Τό ἀρχικό λαρυγγικό τράπηκε εἰς ε- πιθανότατα ἀπό επίδραση τοῦ -ε- ποῦ ἀκολουθεῖ, ἐνῶ τό χειλοϋπερωικό -gw- τράπηκε σέ -β- μπροστά ἀπό στρογγυλό ὀπίσθιο φωνῆεν (πβ. πόλος < qwolos, ἀλλά τέλος < qwelos). Συνοπτικά: hregwos > ἔρεgwος > ἔρεβος. Ἡ πρώτη φωνητική ἐξέλιξι...
Διαβάστε περισσότερα

Η ανέξοδη ρητορεία και η ύβρις των Νεοελλήνων

Από -
Εικόνα
Προσαλέντης Αιμίλιος (1859-1926), «Το Θωρηκτό "Αβέρωφ" στην Κωνσταντινούπολη», περ. 1921.   Όσο εμείς ατενίζουμε τους προγόνους μας αφ' υψηλού, μειδιώντας για τον «υπέρμετρο ιδεαλισμό» και τον «μεγαλοϊδεατισμό» τους, τόσο πιο βαθιά κυλιόμαστε στη δική μας παρακμή και στη διεθνή μας ασημαντότητα.  Ναι, έκαναν λάθη — πώς αλλιώς; Τα λάθη τους ήταν το τίμημα μιας πολεμικής εποχής ταραγμένης, γεμάτης ανακατατάξεις, μιας εποχής που ούτε εμείς θα αντέχαμε. Από την ασφαλή θέση του μελλοντικού παρατηρητή, είναι εύκολο να παριστάνεις τον προφήτη μετά Χριστόν· αλλά ας μην τρέφουμε αυταπάτες: αν βρισκόμασταν στη θέση τους, πιθανότατα θα είχαμε συρθεί στα ίδια αδιέξοδα και θα φαινόμασταν κατώτεροι στα περισσότερα.  Αυτοί οι Έλληνες, των αρχών του εικοστού αιώνα, ήταν ανώτεροί μας σχεδόν σε όλα. Και δεν μιλώ απλώς για την τόλμη τους να σηκώσουν το βάρος της εδαφικής ολοκλήρωσης με πολέμους και θυσίες. Μιλώ για το ειδικό τους βάρος στο διεθνές στερέωμα – ένα βάρος που σήμερα φαντάζει άπ...
Διαβάστε περισσότερα

«Ο Γιάννος και η Μάρω» - Ηπειρώτικο Δημοτικό Τραγούδι

Από -
Εικόνα
  Κάθετ’ η Μάρω, κάθεται στου Γιάννου το κρεβάτι, κρατεί γυαλί στα χέρια της, τα κάλλη της γυαλίζει. - Για πες μου, κάλλη μ’ όμορφα, και στήθι μου γραμμένο, τάχα του Γιάννου να είστε ‘σείς, τάχα του Κωσταντίνου; Κι ο Κωσταντίνος, διάβαινε, παίζοντας το τζυβούρι, παίζοντας και διαβαίνοντας και ψιλοτραγουδώντας. - Σκιάζομαι, Μάρω μ’ σκιάζομαι, το Γιάννο τον φοβούμαι. - Ο Γιάννος πάει στα βουνά να ‘λαφοκυνηγήσει. Γιάτος κι ο Γιάννος πόφτασε στους κάμπους καβαλάρης. - Άνοιξε, Μάρω μ’ άνοιξε, να πάρεις το κυνήγι, να ιδείς τα ‘λάφια ζωντανά, τ’ αρκούδια ‘μερωμένα, κ’ ένα μικρό λαφόπουλο να παίζ’ η αφεντιά σου. - Δεμ μπορώ, Γιάννο μ’ δεν μπορώ, δεν ημπορώ ν’ ανοίξω, σύρε, Γιάννο μ’ στη μάνα σου, σύρε στην αδερφή σου. Βιτσιά δίνει τ’ αλόγου του, στη μάνα του πηγαίνει. - Άνοιξε, μάνα μ’ άνοιξε, να πάρεις το κυνήγι, να ιδείς τα ‘λάφια ζωντανά, τ’ αρκούδια ‘μερωμένα, κ’ ένα μικρό λαφόπουλο να παίζ’ η αδερφή μου. - Σύρε, Γιάννο μ’ στη Μάρω σου ναδώσεις το κυνήγι. - Μάνα μ’ η Μάρω δεν μπορεί, δ...
Διαβάστε περισσότερα