ΗΠΑ, Ιράν και «εφαρμογή οργανωμένης βίας»
«Η Δύση κυριάρχησε στον κόσμο όχι με την υπεροχή των ιδεών της ή των αξιών ή της θρησκείας, αλλά μάλλον με την υπεροχή της στην εφαρμογή οργανωμένης βίας. Οι δυτικοί συχνά ξεχνούν αυτό το γεγονός, οι μη δυτικοί, ποτέ.»Σάμιουελ Χάντιγκτον (1927-2008)
Σπάνια έχω βρει φράσεις που να συμπτυκνώνουν εξαιρετικές ιστορικές παρατηρήσεις σε λίγες μόνο προτάσεις. Επίσης, έχω ξαναγράψει για τον Χάντιγκτον στο παρελθόν.
Η «εφαρμογή οργανωμένης βίας» είναι αυτή που έχτισε τις ευρωπαϊκές αποικιακές αυτοκρατορίες, είναι όμως και αυτή που οδήγησε στους βιαιότατους ενδοευρωπαϊκούς πολέμους του 20ου αιώνα.
Την σκυτάλη στην συντήρηση αυτής της δυνατότητας από το τέλος του Β' ΠΠ την έχουν αναλάβει —σχεδόν αποκλειστικά, πλέον— οι ΗΠΑ, οι οποίες έχουν χτίσει ένα πολιτικό-οικονομικό-νομισματικό σύστημα που επιτρέπει στον μηχανισμό ασφαλείας τους (υπηρεσίες πληροφοριών & ένοπλες δυνάμεις) να έχει πρακτικά απεριόριστους πόρους, χωρίς καμία σύγκριση με όσα έχουν στη διάθεσή τους όλα τα υπόλοιπα κράτη μαζί σε τακτικό επίπεδο (εξαιρώ τα πυρηνικά).
Προφανώς, η ηγεσία των ΗΠΑ έχει αποφάσισει να θέσει υπό τον έλεγχό της συγκεκριμένα κράτη που έχουν ενεργειακά μεγάλη σημασία για τους ανταγωνιστές της (Κίνα, Ρωσία και —υπό συνθήκες— Ινδία) ώστε να τους αποδυνάμωσει έμμεσα, γνωρίζοντας ότι λίγα μπορούν να κάνουν σε στρατιωτικό επίπεδο.
Δύο διευκρίνησεις επ' αυτού:
1. Λέω η 'ηγεσία' και όχι ο Τραμπ, διότι η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ είναι ενιαία, αποφασίζεται από τον κρατικό μηχανισμό και μικρές διαφοροποιήσεις έχει ανά πρόεδρο, κυρίως στο επικοινωνιακό κομμάτι.
2. Τακτικά, δεν μπορούν Ρωσία και Κίνα να ανταγωνιστούν τις ΗΠΑ μακριά από τα σύνορα τους, εκτός αν απειλήσουν με πυρηνικά, πράγμα που μέχρι τώρα δεν έχουν κάνει αν δεν διακυβεύεται η εδαφική τους ακεραιότητα (που δεν διακυβεύεται). Δέχεται όμως τεράστιο πλήγμα η ενεργειακή τους αυτονομία, ειδικά της Κίνας, αν αλλάξει το πολιτικό καθεστώς του Ιράν εν τέλει.
Αναδημοσίευση από τη σελίδα AUDACIA EST VICTORIA (1/3/2026).
