ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ '21

Károly Brocky (1807–1855), «Θέα Δημήτρα και Τριπτόλεμος» (1853), Ottó Herman Museum, Miskolc, Ουγγαρία.   «Η πιο καθαρή περίπτωση ενός απ' τους αρχαίους που έδρεψε τα περισσότερα οφέλη κι από τους δύο κόσμους [τον αρχαίο και τον χριστιανικό] είναι ο Δημήτριος. Νέος, σχεδόν αμούστακος, καβάλα σ' έναν ντορή και ντυμένος με πανοπλία, ο μεγαλομάρτυρας του Διοκλητιανού δεν είναι μόνο ένας από τους πιο ισχυρούς αγίους της Ορθοδοξίας αλλά, μαζί με τον μεγάλο άγιο Γεώργιο, που το άλογό του είναι λευκό, και τους αγίους Θεοδώρους, είναι οι μόνοι καβαλάρηδες. Ο Παυσανίας μιλά για αλογοκέφαλα αγάλματα της θεάς, κάτι που ίσως εξηγεί την επιμονή των εικονογράφων να τον εικονίζουν έφιππο μετά τη μετάβαση. Το μόνο μέρος που η θεά [Δήμητρα] αντιστάθηκε σε τούτη την αλλαγή και έγινε εξωκανονική “αγία Δήμητρα” ήταν η Ελευσίνα, η πρωτινή πατρίδα των πιο ιερών της τελετουργιών στα Ελευσίνια Μυστήρια. Εδώ ένα αρχαίο άγαλμά της, που γλίτωσε από τον ζήλο των εικονοκλαστών, λατρευόταν, στεφανωνόταν με ...

  «Ὅταν κάποτε σκέφτηκα ὅτι ἡ Σπάρτη, μιὰ ἀπὸ τὶς πιὸ ὀλιγάνθρωπες πόλεις, ἔχει ἀναδειχθεῖ ἡ πιὸ ἰσχυρὴ καὶ ἡ πιὸ ὀνομαστὴ πόλη στὴν Ἑλλάδα, ἀπόρησα πως τάχα ἔγινε αὐτό· ὅταν ὅμως παρατήρησα τις συνήθειες τῶν Σπαρτιατῶν, ἔπαψα νὰ ἀπορῶ. Καὶ ὄντως θαυμάζω τὸν Λυκοῦργο ποὺ θέσπισε γι' αὐτοὺς τοὺς νόμους, στὴν τήρηση τῶν ὁποίων ὀφείλουν τὴν εὐδαιμονία τους, καὶ τὸν θεωρῶ ἐξόχως σοφό. Διότι ἐκεῖνος εἶναι ποὺ ἔκαμε τὴν πατρίδα του νὰ ὑπερέχει σε εὐδαιμονία, ὄχι μιμούμενος τὶς ἄλλες πόλεις, ἀλλὰ ἐφευρίσκοντας θεσμοὺς ἀντίθετους ἀπὸ τῶν περισσότερων ἄλλων. Καὶ πρῶτα, γιὰ νὰ ξεκινήσω ἀπὸ τὴν ἀρχή, θὰ μιλήσω γιὰ τὴν τεκνοποιία. Στὶς ἄλλες πόλεις πιστεύεται ὅτι ἐκπαιδεύονται καλὰ οἱ κόρες ποὺ πρόκειται ἀργότερα νὰ γίνουν μητέρες ἂν τρέφονται μὲ ὅσο τὸ δυνατὸ μικρότερη ποσότητα ψωμιοῦ καὶ μὲ ὅσο τὸ δυνατὸ λιγότερο προσφάι· τὸ κρασὶ ἢ τοὺς εἶναι ἐντελῶς ἀπαγορευμένο ἢ τοὺς ἐπιτρέπεται νερωμένο· καὶ ὅπως οἱ περισσότεροι χειροτέχνες κάνουν καθιστική ζωή, ἔτσι καὶ στὶς κόρες ἐπιβάλλουν οἱ ἄλλοι Ἕ...

  Έθιμα και συνήθειες, που σχετίζονται με την κοινωνική ζωή, παρουσιάζουν μεγαλύτερη αντοχή. Αναφέρουμε για παράδειγμα την περίπτωση του γάμου. Ένας δεσπότης Κρητικός νοσταλγεί —σε κάποιες σελίδες ενός ενδιαφέροντος βιβλίου του*— το γάμο, όπως συνηθιζόταν να γίνεται —καθώς λέει— ως τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Ο ίδιος τον αναπαριστάνει (στέκεται ιδιαίτερα στη γαμήλια πομπή), αντλώντας, όπως γράφει, τα στοιχεία από τις αναμνήσεις του, γιατί σήμερα «πεζό και πρακτικό θέλει η εποχή μας το μέγα γεγονός της ζωής του ανθρώπου: ο παπάς και ο κουμπάρος, το αυτοκίνητο και το ξενοδοχείο τέσσερες φτωχές λέξεις που κάνουνε μουγγό και τετράποδο το γάμο του σημερινού Κρητικού». Αφήνει μάλιστα στο τέλος μια κραυγή: «Ε, παντέρμοι καιροί! Ο κατακλυσμός του πολιτισμού φαίνεται πως φτάνει πλιά στα κόκαλα της Κρήτης.» Βέβαια, αυτά ισχύουν απόλυτα για τις πόλεις. Αλλά στα χωριά αντιστέκονται ακόμη σε ικανή έκταση και ένταση τα γαμήλια έθιμα, όπως φανερώνουν για παράδειγμα οι ακόλουθες πληροφορί...

  Το White Boy Summer είναι ένα κίνημα με στόχο την απελευθέρωση των λευκών ανδρών, από την ενοχικότητα και τις τύψεις που επιχείρει να τους φορτώσει η σύγχρονη υπό-κουλτούρα. Γεννήθηκε σαν απάντηση στα γελοία event που οι καθιερώθηκαν τους καλοκαιρινούς μήνες με τη στήριξη των πολυεθνικών, τα οποία κακονικοποιούν τις σεξουαλικές παρεκκλίσεις και πλήττουν κάθε τι γνήσιως ανδρικό και παραδοσιακό, ως «τοξικό». Καμία «απολογία» δεν οφείλουμε και σε κανέναν, και είναι αστείοι όσοι την απαιτούν. Είμαστε περήφανοι για τη ταυτότητά μας και για το αίμα που κυλάει στις φλέβες μας. Για κάθε μας πρόγονο που υπήρξε ποιητής, πολεμιστής και κατακτητής. Χαιρόμαστε τον ήλιο του καλοκαιριού που μας δίνει ζωή! 😎 Σχέδιο του αδερφού και εξαιρετικού καλλιτέχνη  @pericles_lind , «European Youth». [ White Boy Summer is a movement aimed at freeing white men from the guilt and remorse that modern subculture tries to burden them with. It was born as a response to the ridiculous events established in t...

Ο Τσαμαδός και ο γιός του   Μες στ’ άη Γιωργιού τους πλάτανους γένονταν πανηγύρι, το πανηγύρι ήταν πολύ κι ο τόπος ήταν λίγος, δώδεκα δίπλες ο χορός, κι εξηνταδυό τραπέζια, και χίλια ψένονται σφαχτά σ’ όλο το πανηγύρι. Κι οι γέροντες παρακαλούν, τάζουν στον άη Γιώργη, ο Τσαμαδός να μην ερθεί – χαλάει το πανηγύρι. Ακόμα ο λόγος έστεκε κι ο Τσαμαδός εφάνη, που ροβολάει οχ το βουνό κατά το πανηγύρι. Πατεί και σειέται το βουνό, κράζει κι αχάν οι λόγγοι, κι εκράταγε στον ώμο του δέντρο ξεριζωμένο, κι απάνου στα κλωνάρια του θεριά είχε κρεμασμένα. — Ώρα καλή σας, γέροντες, — Καλό στο παληκάρι. – Ποιός έχει αστήθι μάρμαρο και χέρια σιδερένια, για να’βγει να παλέψουμε στο μαρμαρένιο αλώνι; Κανείς δεν αποκρίθηκεν απ’ τους πανηγυριώτες, της χήρας γιός εφώναξε, της χήρας ο αντρειωμένος. — Εγώ ‘χω αστήθι μάρμαρο και χέρια σιδερένια, για να’βγω να παλέψουμε στο μαρμαρένιο αλώνι. Βγαίνουν κι οι δυό με τα σπαθιά και πάνε να παλέψουν. Εκεί που επάτειε ο Τσαμαδός εβούλιαζε τ’ αλώνι. κι εκεί που επά...

  Ο Γιάννος και η Μαριγώ σ’ ένα σχολειό πηγαίναν ο Γιάννος ξέρει γράμματα κι η Μαριγώ τραγούδια. Τα δυο τους αγαπήθκανε κανένας δεν το ξέρει. Ο Γιάννος τ’ αποφάσισε της μάνας του το λέει. - Μάνα μ’ τη Μάρω αγαπώ και θέλω να την πάρω. - Τι λες μωρέ παλιόπαιδο και φιδοφαγωμένο η Μάρω είν’ αξαδέλφη σου πρώτη αξαδέρφισσα σου κάλλιο να κόψω σάβανο για να σε σαβανώσω παρά ν'ακούσω στέφανα για να'σε στεφανώσω. Η Μάρω αρραβωνίζεται κι ο Γιάννος ξεψυχάει. Συμπεθεριό και λείψανο στο δρόμο γίναν ένα. Κανένας δεν ερώτησε από τους συμπεθέρους, η Μάρω ξαντροπιάστηκε, στέκει και τους ρωτάει. - Τίνος είναι το λείψανο με τη χρυσή την κάσα. - Του Γιάννου είναι το λείψανο με τη χρυσή την κάσα. Λιγοθυμάει η λυγερή και του θανάτου πέφτει. Τα πήραν και τα θάψανε σε ένα σταυροδρόμι Γιάννος φυτρώνει κάλαμος κι η κόρη κυπαρίσσι, στριφογυρίζ' ο κάλαμος φιλάει το κυπαρίσσι. - Για 'δέστε τούτ 'αντρόγενο, το πολυαγαπημένο, που δεν φιλήθικε ζωντανό, φιλιέτ' απεθαμένο. Πολυφωνικό τραγούδι από...

  Κάθετ’ η Μάρω, κάθεται στου Γιάννου το κρεβάτι, κρατεί γυαλί στα χέρια της, τα κάλλη της γυαλίζει. - Για πες μου, κάλλη μ’ όμορφα, και στήθι μου γραμμένο, τάχα του Γιάννου να είστε ‘σείς, τάχα του Κωσταντίνου; Κι ο Κωσταντίνος, διάβαινε, παίζοντας το τζυβούρι, παίζοντας και διαβαίνοντας και ψιλοτραγουδώντας. - Σκιάζομαι, Μάρω μ’ σκιάζομαι, το Γιάννο τον φοβούμαι. - Ο Γιάννος πάει στα βουνά να ‘λαφοκυνηγήσει. Γιάτος κι ο Γιάννος πόφτασε στους κάμπους καβαλάρης. - Άνοιξε, Μάρω μ’ άνοιξε, να πάρεις το κυνήγι, να ιδείς τα ‘λάφια ζωντανά, τ’ αρκούδια ‘μερωμένα, κ’ ένα μικρό λαφόπουλο να παίζ’ η αφεντιά σου. - Δεμ μπορώ, Γιάννο μ’ δεν μπορώ, δεν ημπορώ ν’ ανοίξω, σύρε, Γιάννο μ’ στη μάνα σου, σύρε στην αδερφή σου. Βιτσιά δίνει τ’ αλόγου του, στη μάνα του πηγαίνει. - Άνοιξε, μάνα μ’ άνοιξε, να πάρεις το κυνήγι, να ιδείς τα ‘λάφια ζωντανά, τ’ αρκούδια ‘μερωμένα, κ’ ένα μικρό λαφόπουλο να παίζ’ η αδερφή μου. - Σύρε, Γιάννο μ’ στη Μάρω σου ναδώσεις το κυνήγι. - Μάνα μ’ η Μάρω δεν μπορεί, δ...