ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ '21

  Ο Μακεδονικός Αγώνας αποτελεί μια ιερή, ξεχωριστή, στιγμή της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Ο ατυχής Ελληνοτουρκικός Πόλεμος του 1897 είχε τσακίσει το ηθικό του ελληνικού λαού, εντός και εκτός των στενών συνόρων του κράτους. Η σκιά της ήττας έπεφτε βαριά ιδιαίτερα στους άνδρες του Ελληνικού Στρατού, που θεωρούσαν ατιμωτική την έκβαση του πολέμου και σάστιζαν μαθαίνοντας τις βιαιότητες που συνέβαιναν εναντίον των ελληνικών πληθυσμών της Μακεδονίας. Σάστιζαν διότι ήταν ανήμποροι να τους προστατεύσουν, αφού ήταν καθηλωμένοι στις θέσεις τους στο ελεύθερο ελληνικό κράτος.  Δεκάδες, λοιπόν, από αυτούς εγκατέλειψαν τις θέσεις τους στις Ένοπλες Δυνάμεις, σχημάτισαν αντάρτικες ομάδες από ένθερμους πατριώτες από όλη την επικράτεια, και πέρασαν στην υπόδουλη Μακεδονία, αρχίζοντας σκληρό διπλό αγώνα ενάντιον των βούλγαρων Κομιτατζήδων και των Οθωμανικών Αρχών.  Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα όλων, αποτελεί ο Παύλος Μελάς: Αξιωματικός του Πυροβολικού, γιός Πρωθυπουργού και μέλος της α...

Δεν ξεχνώ τους σφαγείς, τους βάρβαρους, που διέπραξαν άλλη μία γενοκτονία, άλλη μια σφαγή. Δεν ξεχνώ τους Έλληνες προδότες, που έριχναν το ηθικό του στρατού και πέταγαν τα όπλα τους. Δεν ξεχνώ τις Μεγάλες Δυνάμεις, που δεν άφηναν τα γυναικόπαιδα να ανέβουν στα πλοία και τους έκοβαν τα χέρια. Δεν ξεχνώ ότι και σε αυτή, όπως και σε κάθε μάχη, το έθνος μου ήταν μόνο του. Κρατούσε στα χέρια του τη μοίρα του. Δεν ξεχνώ, γιατί δεν θέλω να ξανακάνω τα ίδια λάθη. Να νικηθώ από τους ίδιους εχθρούς. Να προσθέσω και άλλες ελληνικές περιοχές στις «χαμένες πατρίδες». Εγώ δεν ξεχνώ. Κάποιοι όμως θέλουν να με κάνουν να ξεχάσω. Γιατί;

  Αλέξανδρος  Γ΄ ο Μέγας (356 - 323 π.Χ.) υπήρξε Έλληνας Βασιλιάς της Μακεδονίας, ο πιο μεγάλος στρατιωτικός της αρχαιότητας και ένας από τους μεγαλύτερους όλων των εποχών. 1.  Η καταγωγή και η γέννησή του . Ο Αλέξανδρος θεωρούσε τον εαυτό του γιο του θεού των Αιγυπτίων Άμμωνα Δία και απόγονο του Αχιλλέα και του Ηρακλή, πράγμα που πίστευαν και οι σύγχρονοί του, επειδή δεν μπορούσαν αλλιώς να εξηγήσουν τη θαυμαστή προσωπικότητά του. Οι φυσικοί του όμως γονείς ήταν ο Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας και η Ολυμπιάδα, κόρη του βασιλιά της Ηπείρου Νεοπτόλεμου. Η καταγωγή του λοιπόν ήταν δωρική, διότι και οι Μακεδόνες και οι Ηπειρώτες ήσαν Δωριείς. Λένε πως η γέννησή του προαναγγέλθηκε με θαυμαστά σημεία. Κατά τον Πλούταρχο η Ολυμπιάδα κατά την πρώτη νύχτα του γάμου της νόμισε ότι ακούστηκε βροντή και έπεσε κεραυνός στην κοιλιά της. Από την πληγή που άνοιξε έβγαινε πολλή φωτιά και διασκορπιζόταν σε φλόγες που διαλύονταν. Ο Φίλιππος επίσης ονειρεύτηκε κάποιο βράδυ ότι έβαζε σφραγίδα σ...

 Ψυχή! ἐκτός τῆς γῆς αὐτῆς ὡς ἄστρον θ' ἀνατείλῃς, Δέν εἶσαι ἀποτέλεσμα τεχνουργημένης ὕλης· Τό πῦρ σου, τό αἰσθάνομαι, τό μέτωπόν μου φλέγει, Ναί, εἶσ' ἀθάνατος... φωνή κρυφία μέ τό λέγει.  Ἀπό τήν πρός τούς οὐρανούς συχνήν ἀνύψωσίν σου, Τεκμαίρομαι οὐράνιον καί τήν καταγωγην σου. Θνητή ἄν ἦσαι, στοχασμούς πῶς τίκτεις ἀθανάτους                        Κι' ἐκπλήτεις τούς αἰῶνας; Καί τοῦ Πανσόφου ἐξηγεῖς Θεοῦ τούς ὑπερτάτους                        Καί νόμοις καί κανόνας; Θνητή ἄν ἦται, διατί τό ἀσθενές μου σῶμα, Ἐν ᾦ εἰς ἐλαφρόπτερον βαρυκοιμᾶται στρῶμα, Σύ ἀγρυπνείς καί τρέχουσα εἰς πτέρυγας ὀνείρου, Κυοφορεῖς συλλογισμούς ἐν μέσῳ τοῦ ἀπείρου;                Εἰς τήν ἐνδόμυχον, θνητέ, πεποίθησίν σου μεῖνε, Προσκαίρου ἐξορίας γῆ ὁ κόσμος οὖτος εἶνε, Τό δῶμα τοῦ Δημιουργοῦ ὁ Οὐρανός πατρίς σου, Τῆς ἄλλης τῆς παντοτεινῆς κ' ...

Ὁ Τουρκομάχος Ἕλλην - Ὑπό τοῦ Κωνσταντίνου Κοκκινάκη Ὦ, λυγηρόν καί κοπτερόν σπαθί μου, Καί σύ, τουφέκι, φλογερόν πουλί μου! Ἐσεῖς τόν Τοῦρκον σφάξατε, Τόν τύραννον σπαράξατε. Ν᾽ ἀνάστηθ᾽ ἡ Πατρίς μου, Νά ζήση τό σπαθί μου! Σπαθί μου, σάν σ᾽ ἀκούω νά γλιγγλίζης, Καί σύ, μαῦρον τουφέκι, νά βομβίζεις· Νά στρώνωνται Τουρκῶν κορμιά, Ἀλλάχ! νά σκούζουν τά σκυλιά, Αὐτ᾽ εἶν᾽ ἡ μουσική μου, ᾽Ποῦ τέρπει τήν ψυχή μου! ᾽Σ τόν οὐρανόν ἀστράπτει καί βροντάει, Βροχή, κατακλυσμός, βοριᾶς φυσάει, Κ᾽ ἐγώ γυρίζω στά στενά, Καί ἀναβαίνω τά βουνά. Ν᾽ ἀνάστηθ᾽ ἡ Πατρίς μου, Νά ζήση τό σπαθί μου! Γιά τῆς Πατρίδος τήν ἐλευθερίαν, Γιά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστιν τήν ἁγίαν, Γι᾽ αὐτά τά δύο πολεμῶ, Μ᾽ αὐτά νά ζήσω ἐπιθυμῶ· Κι᾽ ἀν δέν τά ἀποκτήσω, Τί μ᾽ ὠφελεῖ νά ζήσω; Ἡ ὦρα ἔφθασεν, ἡ σάλπιγξ κράζει, Ἀπό χαράν σκιρτῶν τό αἶμα βράζει! Τό μπάμ τό μπούμ, τό γλίν, γλίν, γλί! Ἀρχίζει νά βροντοβολῆ, Κ᾽ ἐγώ τούς Τούρκους σφάζω, "Ζήτω Ἑλλάς!" φωνάζω. Πανελλήνιος ἀνθολογία ἤτοι ἀπάνθισμα τῶν ἐκλεκτοτέρων ἑλληνικῶν ...

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΩΝ ΠΑΤΡΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΥ, ΤΟΥ ΚΕΡΝΙΤΣΗΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΡΟΥΧΟΝΤΩΝ ΤΗΣ ΑΧΑΪΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΟΞΕΝΟΝ ΤΗΣ ΒΡΕΤΑΝΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΝ 26 ΜΑΡΤΙΟΥ 1821 Ἐκλαμπρότατε Κόνσολε τῆς Μεγάλης Βρεττανίας Ἡμεῖς τὸ ἑλληνικὸν ἔθνος τῶν Χριστιανῶν, βλέποντας, ὅτι ἀπὸ καιρὸν εἰς καιρὸν κατηφρόνουν ἡμᾶς τὸ ὀθωμανικὸν γένος καὶ σκοπεύει ὄλεθρον ἐναντίον μας πότε μὲ ἕνα, πότε μὲ ἄλλον τρόπον, ἀπεφασίσαμεν σταθερῶς ἢ να ἀποθάνωμεν ὅλοι, ἢ νὰ ἐλευθερωθῶμεν, καὶ τούτου ἕνεκα βαστοῦμεν τὰ ὅπλα εἰς χεῖρας, ζητοῦντες τὰ δικαιώματά μας· ὄντες λοιπὸν βέβαιοι, ὅτι ὅλα τὰ χριστιανικὰ βασίλεια γνωρίζουν τὰ δίκαιά μας, καὶ ὄχι μόνον δὲν θέλουν μας ἐναντιωθῇ, ἀλλὰ θέλουν μας συνδράμει, καὶ ὅτι ἔχουν τὴν μνήμην, ὅτι οἱ ἔνδοξοι πρόγονοί μας ἐφάνησάν ποτε ὠφέλιμοι εἰς τὴν ἀνθρωπότητα. Διὰ τοῦτο εἰδοποιοῦμεν τὴν Ἐκλαμπρότητά σας, καὶ σᾶς παρακαλοῦμεν νὰ προσπαθήσετε νὰ εἴμεθα ὑπὸ τὴν εὔνοιαν, καὶ προστασίαν τοῦ μεγάλου Κράτους τούτου. Ἔρρωσο Οἱ εἰλικρινεῖς φίλοι σας 1821 Μαρτίου 26 Ὁ Παλαιῶν Πατρῶν Γερ...

Ἀρέσκονται οἱ φιλάρχαιοι, ἰδίως τώρα ξένοι, νά ὁμιλοῦν γιά ἑλληνικό θαῦμα καί νά ἐγκωμιάζουν τίς ἀρετές τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων. Δέν θά τίς ἀμφισβητήσω. Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες μπορεῖ νά εἶχαν πολλές ἀρετές, εἶχαν καί μεγάλα ἐλαττώματα. Οὐδέποτε, ἄλλωστε, τά δικαστήριά τους ὑπέφεραν ἀπό ἀεργία! Στήν Ἀθήνα οἱ 5.000 ἡλιαστές (σύν 1.000 ἀναπληρωματικοί) ἦσαν σέ συνεχῆ λειτουργία. Ἐκδικάζονταν ὑποθέσεις καί «περί ὄνου σκιᾶς». Τοῦτο τί σημαίνει; Ὅτι λόγω τῆς πληθώρας τῶν παραπτωμάτων, ἔπρεπε νά λειτουργοῦν τά δικαστήρια συνεχῶς, κατά τρόπο μάλιστα ὑποδειγματικό, ὥστε νά ἐπιτυγχάνεται ὁ πρέπων κολασμός καί νά διαχέεται ὡς μάθημα στούς λοιπούς πολίτες ὁ σωφρονισμός. Γιά τό τελευταῖο αὐτό ἦταν ἀναγκαία ἡ ἠθική ἀναγωγή τοῦ δικαστῆ, διότι οἱ ἀρχαῖοι πίστευαν ὅτι ἡ ἀποστολή του εἶναι παιδαγωγική. Ἀκόμη καί ὅταν ἦταν ὑποχρεωμένος νά τιμωρεῖ. Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι στά ἀρχαῖα ἑλληνικά τό ρῆμα τιμωρῶ, συντασσόμενο μέ δοτική, σήμαινε βοηθῶ. Βοηθῶ κάποιον ν᾽ ἀνορθωθεῖ καί νά διορθωθεῖ. Οἱ ἀρχαῖοι γιά ...