ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ '21

  Αλέξανδρος  Γ΄ ο Μέγας (356 - 323 π.Χ.) υπήρξε Έλληνας Βασιλιάς της Μακεδονίας, ο πιο μεγάλος στρατιωτικός της αρχαιότητας και ένας από τους μεγαλύτερους όλων των εποχών. 1.  Η καταγωγή και η γέννησή του . Ο Αλέξανδρος θεωρούσε τον εαυτό του γιο του θεού των Αιγυπτίων Άμμωνα Δία και απόγονο του Αχιλλέα και του Ηρακλή, πράγμα που πίστευαν και οι σύγχρονοί του, επειδή δεν μπορούσαν αλλιώς να εξηγήσουν τη θαυμαστή προσωπικότητά του. Οι φυσικοί του όμως γονείς ήταν ο Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας και η Ολυμπιάδα, κόρη του βασιλιά της Ηπείρου Νεοπτόλεμου. Η καταγωγή του λοιπόν ήταν δωρική, διότι και οι Μακεδόνες και οι Ηπειρώτες ήσαν Δωριείς. Λένε πως η γέννησή του προαναγγέλθηκε με θαυμαστά σημεία. Κατά τον Πλούταρχο η Ολυμπιάδα κατά την πρώτη νύχτα του γάμου της νόμισε ότι ακούστηκε βροντή και έπεσε κεραυνός στην κοιλιά της. Από την πληγή που άνοιξε έβγαινε πολλή φωτιά και διασκορπιζόταν σε φλόγες που διαλύονταν. Ο Φίλιππος επίσης ονειρεύτηκε κάποιο βράδυ ότι έβαζε σφραγίδα σ...

 Ψυχή! ἐκτός τῆς γῆς αὐτῆς ὡς ἄστρον θ' ἀνατείλῃς, Δέν εἶσαι ἀποτέλεσμα τεχνουργημένης ὕλης· Τό πῦρ σου, τό αἰσθάνομαι, τό μέτωπόν μου φλέγει, Ναί, εἶσ' ἀθάνατος... φωνή κρυφία μέ τό λέγει.  Ἀπό τήν πρός τούς οὐρανούς συχνήν ἀνύψωσίν σου, Τεκμαίρομαι οὐράνιον καί τήν καταγωγην σου. Θνητή ἄν ἦσαι, στοχασμούς πῶς τίκτεις ἀθανάτους                        Κι' ἐκπλήτεις τούς αἰῶνας; Καί τοῦ Πανσόφου ἐξηγεῖς Θεοῦ τούς ὑπερτάτους                        Καί νόμοις καί κανόνας; Θνητή ἄν ἦται, διατί τό ἀσθενές μου σῶμα, Ἐν ᾦ εἰς ἐλαφρόπτερον βαρυκοιμᾶται στρῶμα, Σύ ἀγρυπνείς καί τρέχουσα εἰς πτέρυγας ὀνείρου, Κυοφορεῖς συλλογισμούς ἐν μέσῳ τοῦ ἀπείρου;                Εἰς τήν ἐνδόμυχον, θνητέ, πεποίθησίν σου μεῖνε, Προσκαίρου ἐξορίας γῆ ὁ κόσμος οὖτος εἶνε, Τό δῶμα τοῦ Δημιουργοῦ ὁ Οὐρανός πατρίς σου, Τῆς ἄλλης τῆς παντοτεινῆς κ' ...

Ὁ Τουρκομάχος Ἕλλην - Ὑπό τοῦ Κωνσταντίνου Κοκκινάκη Ὦ, λυγηρόν καί κοπτερόν σπαθί μου, Καί σύ, τουφέκι, φλογερόν πουλί μου! Ἐσεῖς τόν Τοῦρκον σφάξατε, Τόν τύραννον σπαράξατε. Ν᾽ ἀνάστηθ᾽ ἡ Πατρίς μου, Νά ζήση τό σπαθί μου! Σπαθί μου, σάν σ᾽ ἀκούω νά γλιγγλίζης, Καί σύ, μαῦρον τουφέκι, νά βομβίζεις· Νά στρώνωνται Τουρκῶν κορμιά, Ἀλλάχ! νά σκούζουν τά σκυλιά, Αὐτ᾽ εἶν᾽ ἡ μουσική μου, ᾽Ποῦ τέρπει τήν ψυχή μου! ᾽Σ τόν οὐρανόν ἀστράπτει καί βροντάει, Βροχή, κατακλυσμός, βοριᾶς φυσάει, Κ᾽ ἐγώ γυρίζω στά στενά, Καί ἀναβαίνω τά βουνά. Ν᾽ ἀνάστηθ᾽ ἡ Πατρίς μου, Νά ζήση τό σπαθί μου! Γιά τῆς Πατρίδος τήν ἐλευθερίαν, Γιά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστιν τήν ἁγίαν, Γι᾽ αὐτά τά δύο πολεμῶ, Μ᾽ αὐτά νά ζήσω ἐπιθυμῶ· Κι᾽ ἀν δέν τά ἀποκτήσω, Τί μ᾽ ὠφελεῖ νά ζήσω; Ἡ ὦρα ἔφθασεν, ἡ σάλπιγξ κράζει, Ἀπό χαράν σκιρτῶν τό αἶμα βράζει! Τό μπάμ τό μπούμ, τό γλίν, γλίν, γλί! Ἀρχίζει νά βροντοβολῆ, Κ᾽ ἐγώ τούς Τούρκους σφάζω, "Ζήτω Ἑλλάς!" φωνάζω. Πανελλήνιος ἀνθολογία ἤτοι ἀπάνθισμα τῶν ἐκλεκτοτέρων ἑλληνικῶν ...

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΩΝ ΠΑΤΡΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΥ, ΤΟΥ ΚΕΡΝΙΤΣΗΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΡΟΥΧΟΝΤΩΝ ΤΗΣ ΑΧΑΪΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΟΞΕΝΟΝ ΤΗΣ ΒΡΕΤΑΝΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΝ 26 ΜΑΡΤΙΟΥ 1821 Ἐκλαμπρότατε Κόνσολε τῆς Μεγάλης Βρεττανίας Ἡμεῖς τὸ ἑλληνικὸν ἔθνος τῶν Χριστιανῶν, βλέποντας, ὅτι ἀπὸ καιρὸν εἰς καιρὸν κατηφρόνουν ἡμᾶς τὸ ὀθωμανικὸν γένος καὶ σκοπεύει ὄλεθρον ἐναντίον μας πότε μὲ ἕνα, πότε μὲ ἄλλον τρόπον, ἀπεφασίσαμεν σταθερῶς ἢ να ἀποθάνωμεν ὅλοι, ἢ νὰ ἐλευθερωθῶμεν, καὶ τούτου ἕνεκα βαστοῦμεν τὰ ὅπλα εἰς χεῖρας, ζητοῦντες τὰ δικαιώματά μας· ὄντες λοιπὸν βέβαιοι, ὅτι ὅλα τὰ χριστιανικὰ βασίλεια γνωρίζουν τὰ δίκαιά μας, καὶ ὄχι μόνον δὲν θέλουν μας ἐναντιωθῇ, ἀλλὰ θέλουν μας συνδράμει, καὶ ὅτι ἔχουν τὴν μνήμην, ὅτι οἱ ἔνδοξοι πρόγονοί μας ἐφάνησάν ποτε ὠφέλιμοι εἰς τὴν ἀνθρωπότητα. Διὰ τοῦτο εἰδοποιοῦμεν τὴν Ἐκλαμπρότητά σας, καὶ σᾶς παρακαλοῦμεν νὰ προσπαθήσετε νὰ εἴμεθα ὑπὸ τὴν εὔνοιαν, καὶ προστασίαν τοῦ μεγάλου Κράτους τούτου. Ἔρρωσο Οἱ εἰλικρινεῖς φίλοι σας 1821 Μαρτίου 26 Ὁ Παλαιῶν Πατρῶν Γερ...

Ἀρέσκονται οἱ φιλάρχαιοι, ἰδίως τώρα ξένοι, νά ὁμιλοῦν γιά ἑλληνικό θαῦμα καί νά ἐγκωμιάζουν τίς ἀρετές τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων. Δέν θά τίς ἀμφισβητήσω. Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες μπορεῖ νά εἶχαν πολλές ἀρετές, εἶχαν καί μεγάλα ἐλαττώματα. Οὐδέποτε, ἄλλωστε, τά δικαστήριά τους ὑπέφεραν ἀπό ἀεργία! Στήν Ἀθήνα οἱ 5.000 ἡλιαστές (σύν 1.000 ἀναπληρωματικοί) ἦσαν σέ συνεχῆ λειτουργία. Ἐκδικάζονταν ὑποθέσεις καί «περί ὄνου σκιᾶς». Τοῦτο τί σημαίνει; Ὅτι λόγω τῆς πληθώρας τῶν παραπτωμάτων, ἔπρεπε νά λειτουργοῦν τά δικαστήρια συνεχῶς, κατά τρόπο μάλιστα ὑποδειγματικό, ὥστε νά ἐπιτυγχάνεται ὁ πρέπων κολασμός καί νά διαχέεται ὡς μάθημα στούς λοιπούς πολίτες ὁ σωφρονισμός. Γιά τό τελευταῖο αὐτό ἦταν ἀναγκαία ἡ ἠθική ἀναγωγή τοῦ δικαστῆ, διότι οἱ ἀρχαῖοι πίστευαν ὅτι ἡ ἀποστολή του εἶναι παιδαγωγική. Ἀκόμη καί ὅταν ἦταν ὑποχρεωμένος νά τιμωρεῖ. Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι στά ἀρχαῖα ἑλληνικά τό ρῆμα τιμωρῶ, συντασσόμενο μέ δοτική, σήμαινε βοηθῶ. Βοηθῶ κάποιον ν᾽ ἀνορθωθεῖ καί νά διορθωθεῖ. Οἱ ἀρχαῖοι γιά ...

Από την αρχή το επίσημο έμβλημα των Κομνηνών της Τραπεζούντας ήταν ο δικέφαλος αετός, που ήταν και το σύμβολο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας των Παλαιολόγων. Ο αυτοκράτορας όμως της Τραπεζούντας, Ιωάννης Β΄(1280-1297), στη διάρκεια της επίσημης υποδοχής του στην Κωνσταντινούπολη (1282), υποχρεώθηκε από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγο να παρουσιαστεί μπροστά του με στολή δεσπότη και χωρίς τα επίσημα βυζαντινά εμβλήματα των αετών και τα πορφυρένια σανδάλια. Αμέσως δε ύστερα από τις ευλογίες του γάμου με την Ευδοκία, ο Ιωάννης Β΄ τιμήθηκε με την άδεια του πεθερού του Μιχαήλ Παλαιολόγου να έχει τα αυτοκρατορικά εμβλήματα, αλλά με τον αετό μονοκέφαλο και όχι δικέφαλο. Ο μονοκέφαλος όμως αετός, σαν σύμβολο δύναμης και σημασίας των Ελλήνων του Πόντου, διακρίνεται από τα πιο παλιά χρόνια, όπως φαίνεται στα νομίσματα της Σινώπης τον 4ο π.Χ. αιώνα. Στο βιβλίο του Ντέβιντ Τάλμποτ Ράις "The Church of Hagia Sophia at Trebizond" που εκδόθηκε το 1968 στην Αγγλία, και ...

Ἀκούω κούφια τὰ τουφέκια, ἀκούω σμίξιμο σπαθιῶν, ἀκούω ξύλα, ἀκούω πελέκια, ἀκούω τρίξιμο δοντιῶν. Ἅ, τί νύκτα ἦταν ἐκείνη ποὺ τὴν τρέμει ὁ λογισμός! Ἄλλος ὕπνος δὲν ἐγίνει πάρεξ θάνατου πικρός. Τῆς σκηνῆς ἡ ὥρα, ὁ τόπος, οἱ κραυγές, ἡ ταραχή, ὁ σκληρόψυχος ὁ τρόπος τοῦ πολέμου, καὶ οἱ καπνοί, καὶ οἱ βροντὲς καὶ τὸ σκοτάδι ὀποῦ ἀντίσκοφτε ἡ φωτιά, ἐπαράσταιναν τὸν ᾍδη ποὺ ἀκαρτέρειε τὰ σκυλιά. Ὕμνος εἰς τὴν Ελευθερίαν -  Διονύσιος Σολωμός