ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ '21

Πανάρχαια χώρα Ελληνική, λεβεντογέννα, που ζεις μέσα στη μαύρη σκοτεινιά, ξύπνησε τώρα με πνοή του Εικοσιένα, να Σε φωτίσει πάλι η Λευτεριά. Στα χώματά Σου και παντού σε κάθε βήμα θωρείς κι'  ένα σημάδι Ελληνικό, πατείς εκεί και κάποιου Ήρωα το μνήμα κι' ακούς ένα τραγούδι μυστικό : ΕΠΩΔΟΣ Έλληνες, ενωμένοι αγωνιστείτε τη Βόρειο Ήπειρο μη λησμονείτε οι αιώνες της σκλαβιάς τη βασανίζουν μα την ψυχή της δεν λυγίζουν. Τη Βόρειο Ήπειρο αλυσόδετη στη φρίκη μακρυά μας τυραννούν οι Αλβανοί, μα θα συντρίψει τα δεσμά της πάλι η Νίκη δαφνοστεφανωμένη, φωτεινή. Κι η δοξασμένη Γαλανόλευκη Σημαία, της Λευτεριάς χαμόγελο γλυκό, θα κυματίζει στη Χειμάρρα τη γενναία και στο Αργυρόκαστρο το θρυλικό. ΕΠΩΔΟΣ Έλληνες, ενωμένοι αγωνιστείτε.... (Στίχοι:  Σπ. Μεσημέρης) Πηγή:  ΣΦΕΒΑ

Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς (Αλικαρνασσός, 60 π.Χ. – 7 π.Χ.) ήταν Έλληνας ιστορικός και δάσκαλος της ρητορικής, ο οποίος ήρθε σε ακμή κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καίσαρα Αυγούστου. Το σπουδαιότερό του έργο, με τον τίτλο «Ρωμαϊκή Ἀρχαιολογία», καλύπτει την ιστορία της Ρώμης από τη μυθική εποχή μέχρι τις αρχές του Α' Καρχηδονιακού Πολέμου. Πήγε στη Ρώμη μετά το τέλος των εμφυλίων πολέμων, και πέρασε είκοσι δύο χρόνια σπουδάζοντας τη λατινική γλώσσα και λογοτεχνία και προετοιμάζοντας το υλικό για την ιστοριογραφία του. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου παρέδιδε μαθήματα ρητορικής, κι απολάμβανε τιμές μεταξύ της υψηλής κοινωνίας της εποχής. Η ημερομηνία θανάτου του παραμένει άγνωστη. Κατά κοινή υπόθεση είναι πρόγονος του Αιλίου Διονυσίου του Αλικαρνασσέως. Ο κύριος στόχος του ήταν να συμφιλιώσει τους Έλληνες με το Ρωμαϊκό καθεστώς, διογκώνοντας τυχόν αξιόλογες ιδιότητες των κατακτητών τους, καθώς ...

Ὁ Φλάβιος Βελισάριος (505 - 565) ἦταν εἶς  ἐπιφανέστατος στρατηγός τῆς Αὐτοκρατορίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Γεννήθηκε στή μικρή πόλη Γερμέν τῆς Θράκης, τή σημερινό Ὀρμένιο Ἔβρου. Ἀνῆκε σέ ἐκρωμαϊσμένη οἰκογένεια γαιοκτημόνων, πιθανῶς θρακικῆς καταγωγῆς. Θεωρείται ἀπό τούς σπουδαιότερους στρατιωτικούς τῆς βυζαντινῆς καί τῆς μεσαιωνικῆς περιόδου καί εἶς κορυφαῖος στρατηγικός νοῦς. Διακρίθηκε σέ ὄλα τά μέτωπα τοῦ Ἀνατολικού Ῥωμαϊκοῦ Κράτους ἐκείνης τῆς εποχῆς (Μέση Ἀνατολή, Βόρεια Ἀφρική, Ἰταλία, Βαλκάνια) μέ τήν ἐξαίρεση τῆς Ἰσπανίας. Εἰσήγαγε πολλές καινοτομίες στήν ἐκπαίδευση καί τήν ὀργάνωση τοῦ στρατοῦ τῆς ἐποχῆς, καθῶς καί στήν τακτική τῶν πολεμικῶν ἐπιχειρήσεων. Βρίσκονταν ἀνάμεσα στούς στενότερους καί σημαντικότερους συνεργάτες τοῦ αὐτοκράτορος Ἰουστινιανοῦ, τόν ὀποῖον συνέδραμε στήν προσπάθεια ἀνασυγκρότισης καί ἐκσυγχρονισμοῦ τῆς αὐτοκρατορίας, κυρίως μέ τήν κτήση τῶν ἐδαφῶν ποῦ ἄνηκαν στήν πάλαι ποτέ ἐνιαία Ῥω...

Τί εἶναι ἡ πατρίδα μας; Μὴν εἶν᾿ οἱ κάμποι; Μὴν εἶναι τ᾿ ἄσπαρτα ψηλὰ βουνά; Μὴν εἶναι ὁ ἥλιος της, ποὺ χρυσολάμπει; Μὴν εἶναι τ᾿ ἄστρα της τὰ φωτεινά; Μὴν εἶναι κάθε της ρηχὸ ἀκρογιάλι καὶ κάθε χώρα της μὲ τὰ χωριά; κάθε νησάκι της ποὺ ἀχνὰ προβάλλει, κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά; Μὴν εἶναι τάχατε τὰ ἐρειπωμένα ἀρχαία μνημεῖα της χρυσὴ στολή, ποὺ ἡ τέχνη ἐφόρεσε καὶ τὸ καθένα μία δόξα ἀθάνατη ἀντιλαλεῖ; Ὅλ α πατρίδα μας! Κι αὐτὰ κι ἐκεῖνα, καὶ κάτι πού ῾χουμ ε μὲς τὴν καρδιὰ καὶ λάμπει ἀθώρητο σὰν ἥλιου ἀχτίνα καὶ κράζει μέσα μας: Ἐμπρὸς παιδιά!  Ἰωάννης Πολέμης (1862-1924): ποιητὴς καὶ θεατρικὸς συγγραφέας ἀπὸ τὴν Ἀθήνα. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1862. Η καταγωγή του δικαστή πατέρα του ήταν από την Άνδρο, ενώ η μητέρα του ήταν Αθηναία. Και δύο οικογένειες πάντως είχαν ρίζες βυζαντινές. Ξεκίνησε να γράφει ποίηση στα 13 χρόνια του. Ο Πολέμης ανέπτυξε από νωρίς φιλικούς δεσμούς με τον Γεώργιο Σουρή, τον Κρητικό ποιητή Εμμανουήλ Στρατουδάκη και τον Δημήτριο Καμ...

Ὅταν ἐπαινῶ τὴν ὁποίαν παραγγέλλει ἡ θρησκεία μας ἰσονομίαν μὴ νομίσετε ὅτι νοῶ ἰσοτιμίαν. Τοιαύτη ἰσοτιμία ἤθελε φέρει τὴν ἀναρχίαν. Αἱ νόμιμοι πολιτεῖαι πρέπει νὰ ἔχωσι καὶ ἄρχοντας καὶ ἀρχομένους καὶ χορηγοὺς τῆς ἀναγκαίας εἰς τὰς πολιτικὰς χρείας δαπάνης καὶ διοικητὰς τῆς χορηγίας. Τὸ ἐπρόβλεψεν καὶ τοῦτο ἡ ἱερά μας θρησκεία, «Τῷ τὸν φόρον τὸν φόρον, τῷ τὴν τιμὴν τὴν τιμήν». Ἀλλὰ τὴν τιμὴν πρέπει νὰ τὴν προσμένῃ ὁ χρηστὸς πολίτης, καὶ νὰ τὴν δέχεται ἀπὸ τὴν κοινὴν ψῆφον τῶν συμπολιτῶν του, ὅταν ἀληθῶς εἶναι τιμῆς ἄξιος, ὄχι νὰ τὴν ἁρπάζῃ μὲ βίαν ἢ μὲ δόλον, ὄχι νὰ παραγκωνίζῃ τοὺς ἀξιωτέρους του καὶ νὰ ἐνθρονίζεται αὐτὸς εἰς τὴν πρέπουσαν εἰς ἄλλους καθέδραν. Οἱ ἀρχόμενοι πάλιν χρεωστοῦν νὰ πείθωνται εἰς τοὺς ἄρχοντας, ὅταν οἱ ἄρχοντες τοὺς κυβερνῶσι κατὰ τοὺς νόμους· ὅταν δὲν ζητῶσιν ἀπ᾿ αὐτοὺς μικρὸν ἢ μέγα τίποτ᾿ ἄλλο παρὰ ὅτι ζητοῦν οἱ νόμοι· ὅταν δίδωσιν εἰς αὐτοὺς κατ᾿ ἔτος λογαριασμὸν ἀκριβέστατον εἰς τί καὶ διὰ τί ἐξώδευσαν τὸν συναθροισμένον ἀπὸ τοὺς ἱδρῶτάς των φόρον...

 Ο Λέων Σγουρός (... -  1208 ) ήταν  Βυζαντινός  άρχοντας του  Ναυπλίου  στις αρχές του  13ου αιώνα . Κληρονόμησε την ηγεμονία από τον πατέρα του  Θεόδωρο  πριν το  1200 . Επαναστάτησε το  1201  ενάντια στον αυτοκράτορα  Αλέξιο Γ'  και αυτονακηρύχθηκε άρχοντας.  Ο Λέων Σγουρός, όταν ανέλαβε την ηγεμονία του Ναυπλίου, βρισκόταν στην ακμή της ηλικίας του. Τότε επικρατούσε μια ακραία αντιπάθεια από τους αξιόμαχους νέους, τους αποκαλούμενους στρατιώτες προς τους ιερωμένους και τους μοναχούς. Μαζί με αυτούς και ο Λέων, ο οποίος ήταν διαποτισμένος από δυνατό μίσος και εχθρότητα.  Ο  Ορθόδοξος  κλήρος αντέδρασε, ο Λέων έλαβε δραστικά μέτρα και φυλάκισε τον αρχιεπίσκοπο Ναυπλίας. Στη συνέχεια κατέλαβε το  Άργος  και την  Κόρινθο , ενώ θανάτωσε τον εκεί αρχιεπίσκοπο γκρεμίζοντάς τον από τον  Ακροκόρινθο , αφού προηγουμένως τον τύφλωσε.   Κατόπιν εκσ...

Ούτε που δίνουμε πλέον σημασία όταν, μπροστά σε κάθε μικρή καθημερινή επιλογή μας, κάποιος μας ρωτήσει “σε τί χρησιμεύει” : Σε τί άραγε χρησιμεύει να διαβάσεις την Οδύσσεια ή ένα ποίημα της Σαπφούς; Σε τί άραγε χρησιμεύει να μελετήσεις λατινικά και ελληνικά; Σε τί άραγε χρησιμεύει να ακούσεις Mozart; Σε τί άραγε χρησιμεύει να επισκεφθείς τον Παρθενώνα; Σε τί χρησιμεύει να δεις το ηλιοβασίλεμα από τον υπέροχο ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο; Σε τί χρησιμεύει να θαυμάσεις τον πίνακα του Cezanne oι χαρτοπαίκτες; Σ’ αυτές τις παράλογες ερωτήσεις είχε ήδη απαντήσει εξαίρετα ο Αριστοτέλης σ’ ένα απόσπασμα από το έργο του Μετά τα φυσικά. Σε όποιον τον ρωτούσε “σε τί χρησιμεύει η φιλοσοφία” απαντούσε ότι η φιλοσοφία “δεν χρησιμεύει”, διότι δεν “κάνει εκδούλευση”, διότι είναι μια επιστήμη αυθύρπακτη που διδάσκει το δρόμο προς την ελευθερία: ακριβώς όπως ένας ελεύθερος άνθρωπος “υπάρχει για τον εαυτό του και όχι για κάποιον άλλον”  (Αριστοτέλης, Μετά τα φυσικά, μτφρ. Β. Κάλφας, βιβλίο Α’, ε...