Εἰς μνήμην Κωνσταντίνου

 Ῥίχτηκε στήν μάχη μέ ἔνα ξίφος ποῦ ἔγραφε: "Σύ βασιλεῦ ἀήτητε Λόγε Θεοῦ παντάναξ τῷ ἠγεμόνι καί πιστῷ αὐθέντι Κωνσταντίνω". Κί ἔτρεχε στήν Κερκόπορτα νά προλάβει καί νά διώξει τούς Τούρκους. Πέφτανε πάνω στό παλαιό βασίλειο, τή Βασιλεύουσα, σάν τίς ὄρδές τῶν ἀκρίδων που περιγράφει ὁ ευαγγελιστῆς Ἰωάννης στήν Ἁποκάλυψη. Ἁσιάτες, Ἅραβες, Σελτζούκοι, Βαλκάνιοι, τυχοδιώκτες τρέχανε νά διαγουμίσουν ὅ τι ἐμεινε ἀπ τό βασίλειο. Τί νά βροῦν ἄραγε; Ὅλα τά χρυσά ποῦ μέ κόπους κί ἐκστρατείες καί αἴμα εἷχαν μαζέψει οἱ αὐτοκράτορες χαθήκαν. Τά πήραν οἱ Φράγκοι. Πλοῦτος συσσωρευμένος χιλίων ἐτῶν ἐπεσε στά χέρια τῶν ἄθλιων μαχαιροβγατῶν τῆς Δύσης.
 Αυτά ποῦ εἰχαν μείνει τά ὀρέγονταν ὁ Μωάμεθ. Αὐτός ὁ ἀρχηγός, ὁ προδότης. Μισός Ἕλλην. Ἀπό μάνα ἑλληνίδα. Μπῆκε καί κατέστρεψε ὅ τι δέν μπόρεσαν νά σηκώσουν οἱ Φράγκοι. Κατέρευσε τό τελευταῖο προπύργιο τοῦ Πολιτισμοῦ στήν Ἀσιά. Αὕτο ποῦ περικυκλωμένο ἀπό παντοῦ φάνταζε φᾶρος τῶν γραμμάτων καί της πίστης.
 Ἑτούτη εἶναι ἡ πιό ἀληθινή είκόνα, ἡ πιό συγκινητική μόνο γιά ὀσους μποροῦν νά αἰσθανθοῦν ἀκόμα. Ἔτοῦτος ὁ γενναῖος βασιλεύς, δίχως βασίλειο, νά χυμά κατά τόν ἐχθρό. Μέ το ξῖφος στο χέρι μέ δάκρυα στα μάτια, ντυμένος μέ τήν πορφύρα καί τόν θάνατο. Ναί, ἔνιωθε θλίψη, φόβο, συνριβῆ,  ἀλλά εἶχε πίστη. Μιά χούφτα ἀνδρεῖοι Κωνσταντινουπολῖτες, ξεπεσμένοι εύγενεῖς, ὄσοι δεν εἴχαν φύγει, τόν συνόδευαν. Ὅ τι γενναιότερο ἐχει νά ἐπιδείξει τό έλληνικό ἔθνος.
 Ὁ καθεῖς μπορεί νά φαντασεί τόν Κωνσταντίνο, ἐκείνη τήν ὥρα νά θυμάται τόν δάσκαλό του, τόν Πλήθωνα νά φωνάζει "Ἕλληνες ἐσμέν τό γένος". Χιμάει στόν θάνατο. Ἀντρίκια. Κάποιοι δέν τό ἔνιωσαν καί δέν θά τό νιώσουνε ποτέ. Γι αὔτό καί περιφρονοῦν. Ἡ χλεύη εἶναι τό καταφύγειο τοῦ δειλοῦ.
 Τραγικός ἠρως ὁ Κωνσταντίνος. Οἱ γύρω του σφάζονται, ἔνας ἔνας πέφτουν. Κληρονόμησε μια πόλη φτωχή, κι ἀς ἔλεγε ὁ τίτλος Αὐτοκρατορία. Ὄμως δέν γονάτισε. Ἦταν ἀϋπνος τόσες νῦκτες. Ὄμως τώρα τήν θέση του ἀνθρώπινου πόνου, τήν εῖχε καταλάβει ἐνας ἀλλος άπόκοσμος, φρικτός, ἀνείπωτος Ἰερός Τρόμος. Τά ὤτα τοῦ ἦταν γεμάτα ψαλμοῦς. Τῇ Ὑπερμάχω Στρατηγῷ.
 Τί εὔλογία νά μποροῦμε νά ἀκοῦμε τά ἴδια καί σήμερα στίς ἐκκλησίες. Νά βλέπουμε τις ἴδιες εἰκόνες. Πάντοτε ὄταν άντιχεῖ αὐτή ἡ μελωδία στά ὤτα μάς αἰσθανώμαστε σάν νά βρισκόμαστε στήν Ἁγια Σοφία.



 Πράγματι ἀποτελεί ἀληθινή ὑπόδειξη γιά μας ἡ θυσία αὐτή. Ὅχι ἀπό μίσος γιά τον ἐχθρό, ἄλλά ἀπό ἀγνή ἀγαπη γιά τόν Θεό καί τήν πατρίδα, ὄσο μικρή, ἄθλια και παρηκμασμένη κι ἀν εἶναι. Αὐτή εῖναι ἠ κληρονομιά μᾶς. Ἀλλη κληρονομιά ὁ Ἔλληνας δέν ἔχει, παρά τήν Ἰστορία του. Πόσο ἀνατριχιαστικά ὄμοια ἀκούγεται ἠ τελευταῖα κραυγῆ τοῦ Κωσταντίνου "Δέν βρίσκεται ἔνας Χριστιανός νά μου πάρει τό κεφάλι;" μέ ἐκεῖνα τά λόγια τοῦ Λεωνίδα καί τοῦ Ἀχιλλέα, εῖτε καί τοῦ Ἀθανασίου Διάκου ὄταν ἐσπασε τό σπαθί του καί τόν συνέλαβαν οἱ Τούρκοι;
 Ἡ ἐθνική μνῆμη εἶναι ὀ πλοῦτος μας καί τό ἐφόδιό μας. Σέ καιρούς πού γίνεται προσπάθεια τά ἐθνη νά ἀφανιστοῦν, ὦστε τά πλούτη τῶν κρατῶν τους νά πλιατσικολογηθοῦν (δεῖτε Συρία) τό μἐγαλύτερο χρέος μάς εἶναι νά κρατήσουμε τό Ἔθνος. Σέ περιόδους ποῦ ὁ Χριστιανισμός διώκεται γιά νά μήν ὑπάρξει ἀντίδραση σέ ἐκατέρωθεν σφαγές (ξαναδεῖτε Συρία) χρέος μάς εἶναι να κρατήσουμε τον Χριστό.
 Θα κλείσω μέ μιά ἀπλή διαπίστωση: Ὁ Κωνσταντίνος Παλαιολόγος φάνηκε ἀξιότερος, γενναιότερος καί ἰκανότερος Βασιλεύς, δίχως νά ἔχει βασίλειο. Σέ ἀντίθεση μέ πολλούς ἄλλους πανίσχυρους βασιλεῖς που φάνηκαν πολύ κατώτεροι τοῦ τίτλου τους!

           Αἰωνία ἡ μνῆμη τοῦ ἐθνομάρτυρος Κωνσταντίνου!

Ἰ.Π

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ο επιτάφιος μου θα χαραχτεί στα λατινικά, αλλά ελληνικά έχω σκεφτεί και ζήσει.

Λέων Σγουρός: Ο βυζαντινός τραγικός άρχοντας του Ναυπλίου